ساعت‌های سه‌گانه جنگ؛ چگونه نفت خلیج فارس می‌تواند اهرم فشار آمریکا را بر تهران افزایش دهد؟

وقتی در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ فرماندهی عملیات افزایش نیرو در عراق را بر عهده داشتم، اغلب چالش راهبردی خود را با اشاره به دو ساعت توضیح می‌دادم: ساعت بغداد که میزان پیشرفت در میدان را نشان می‌داد و ساعت واشنگتن که میزان زمانی را که رهبران سیاسی و افکار عمومی آمریکا حاضر بودند در اختیار ما بگذارند، اندازه‌گیری می‌کرد. به نظر می‌رسید ساعت واشنگتن با سرعت به جلو می‌رود. ساعت بغداد آن‌قدر آهسته حرکت می‌کرد که گاهی آدم وسوسه می‌شد به آن ضربه‌ای بزند تا مطمئن شود از حرکت نایستاده است. اما ساعت‌ها می‌توانند زمان به دست بیاورند. وقتی وضعیت امنیتی در عراق به‌طور چشمگیری بهبود یافت، پیشرفت در میدان نبرد زمان بیشتری به ساعت واشنگتن اضافه کرد. اکنون ممکن است اتفاق مشابهی در رویارویی با ایران امکان‌پذیر باشد. اما این بار سه ساعت وجود دارد. اولین ساعت، ساعت عملیاتی است. پیش از جنگ، روزانه حدود ۲۰ میلیون بشکه نفت خام و فرآورده‌های نفتی از تنگه هرمز عبور می‌کرد. اختلال اولیه، بازارهای جهانی انرژی را شوکه کرد. اما تولیدکنندگان خلیج فارس، شرکت‌های کشتیرانی و آمریکا از طریق حفاظت نظامی آمریکا، ایجاد مسیرهای پاک‌سازی‌شده از مین، حرکت مخفیانه کشتی‌های تجاری، انتقال کشتی‌به‌کشتی در خارج از خلیج فارس و مسیرهای جایگزین خود را با شرایط تطبیق دادند. داده‌های اخیر نشان می‌دهد جابه‌جایی نفت از خود تنگه هرمز به میانگین حدود ۱۰ تا ۱۱ میلیون بشکه در روز در یک دوره هفت‌روزه بازگشته است و در یک روز پرقدرت، بیش از ۱۷ میلیون بشکه از این مسیر عبور کرده است. دریاسالار برد کوپر، فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا، در ۱۹ سپتامبر گفت که عبور کشتی‌های تجاری و حجم نفت، محموله و گاز طبیعی مایع‌شده‌ای که طی دو هفته گذشته از تنگه هرمز عبور کرده‌اند، به بالاترین سطح خود در شش ماه گذشته رسیده است. مسیرهای جایگزین نیز اهمیت دارند. فجیره در امارات متحده عربی در ماه ژوئیه روزانه حدود ۲.۲۸ میلیون بشکه نفت خام صادر کرد. خط لوله شرق به غرب عربستان سعودی به ینبع، پیش از آنکه حملات ۱۰ سپتامبر به زیرساخت‌های پمپاژ آن آسیب بزند، روزانه حدود ۵.۵ میلیون بشکه نفت جابه‌جا می‌کرد. این خط لوله همچنان از مدار خارج است، اما ریاض به‌سرعت خود را با شرایط تطبیق داده است. جی‌پی مورگان برآورد می‌کند عربستان سعودی در شش روز منتهی به ۱۸ سپتامبر، روزانه حدود ۲.۸ میلیون بشکه نفت از طریق تنگه هرمز جابه‌جا کرده؛ رقمی چهار برابر نرخ ماه اوت. همچنین گزارش شده که عربستان سعودی حدود ۶۰ میلیون بشکه نفت برای تحویل در ماه‌های سپتامبر و اکتبر فروخته است که از طریق مسیر رفت‌وبرگشتی رأس‌تنوره ـ هرمز ـ صحار در تنگه و همچنین انتقال کشتی‌به‌کشتی در خلیج عمان انجام می‌شود. اگر تنگه هرمز بتواند روزانه ۱۰ تا ۱۲ میلیون بشکه نفت را عبور دهد، صادرات فجیره بیش از ۲ میلیون بشکه باشد و خط لوله ینبع نیز در نهایت به ظرفیت ۲ تا ۲.۵ میلیون بشکه در روز بازگردد، صادرات موثر نفت از منطقه خلیج فارس می‌تواند به حدود ۱۵ تا ۱۶ میلیون بشکه در روز برسد. این رقم همچنان کمتر از جریان نفت پیش از جنگ است، اما با توجه به کاهش تقاضا از فوریه، بسیار به میزان مورد نیاز بازار جهانی نزدیک‌تر است. دومین ساعت، ساعت بازار است. در اینجا جهان بیش از آنچه انتظار می‌رفت برای خود زمان خریده است. آژانس بین‌المللی انرژی پیش‌بینی می‌کند تقاضای جهانی نفت در سال ۲۰۲۶ حدود ۲.۵ میلیون بشکه در روز کاهش یابد. میانگین تقاضا طی شش ماه گذشته، روزانه ۵.۸ میلیون بشکه کمتر از فوریه بوده است. چین در این تعدیل نقش اساسی داشته است. میانگین تقاضای ظاهری نفت چین حدود ۱.۷ میلیون بشکه در روز کمتر از فوریه بوده است، در حالی که واردات نفت خام از طریق دریا از حدود ۱۱.۵ میلیون بشکه در روز در فوریه به پایین‌ترین سطح خود، یعنی حدود ۶ میلیون بشکه در ژوئن، کاهش یافت. ذخایر قابل‌توجه به پکن اجازه داده است بخشی از واردات را با ذخایر جایگزین کند و خریدهای خود را به‌شدت کاهش دهد، هرچند این وضعیت نمی‌تواند برای همیشه ادامه پیدا کند. بازار همچنین از ذخایر دیگر برداشت کرده است. ذخایر جهانی فرآورده‌های نفتی از زمان آغاز بحران، با وجود کاهش تقاضا و به دلیل آزادسازی ذخایر راهبردی، حدود ۵۰۰ میلیون بشکه کاهش یافته است. اگر جریان نفت از خلیج فارس به روند بهبود خود ادامه دهد، خط لوله شرق به غرب عربستان سعودی در نهایت دوباره فعال شود، تولیدکنندگان خارج از خلیج فارس تولید اضافی خود را حفظ کنند و تقاضا همچنان پایین بماند، کسری باقی‌مانده می‌تواند به روزانه یک تا دو میلیون بشکه و شاید کمتر کاهش یابد. سپس نوبت ساعت واشنگتن می‌رسد. ملموس‌ترین هزینه سیاسی این درگیری هر روز در پمپ‌بنزین‌های آمریکا نمایان می‌شود. تا ۲۲ سپتامبر، میانگین قیمت بنزین معمولی حدود ۴.۴۸ دلار به ازای هر گالن (حدود چهار لیتر) و قیمت گازوئیل ۶.۵۲ دلار بود. کاهش قیمت نفت خام و فرآورده‌های نفتی می‌تواند این فشار را کاهش دهد و زمان، آزادی عمل و اهرم فشار بیشتری در اختیار واشنگتن قرار دهد. این موضوع اهمیت دارد، زیرا تهران از طریق قطر شروط خود برای پایان دادن به درگیری را منتقل کرده است: پایان جنگ در تمام جبهه‌ها، آزادسازی منابع مالی بلوکه‌شده ایران و پایان محاصره دریایی آمریکا. تهران همچنین خواستار نقشی رسمی در مدیریت تردد و عوارض عبور از هرمز شده و علاوه بر دسترسی به دارایی‌های بزرگ بلوکه‌شده، حتی دریافت غرامت جنگی را نیز مطرح کرده است. با این حال، فشار بر جمهوری اسلامی در حال افزایش است. محاصره عملا صادرات نفت آن از طریق هرمز را متوقف کرده است. شرکت ردیابی کشتی‌ها، کپلر، برآورد می‌کند صادرات نفت خام ایران در ماه اوت به حدود ۲۵۵ هزار بشکه در روز کاهش یافته، در حالی که این رقم در ماه مارس حدود ۱.۸۵ میلیون بشکه بود. پیش از جنگ، بیش از ۸۰ درصد از حدود ۱۸۰ میلیون تن تجارت سالانه دوطرفه جمهوری اسلامی از طریق دریا انجام می‌شد. با محدود شدن بنادر جنوبی، تجارت به مسیرهای زمینی با هزینه بالاتر و ظرفیت پایین‌تر منتقل می‌شود. صندوق بین‌المللی پول پیش‌بینی می‌کند نرخ تورم در ایران امسال به حدود ۶۹ درصد برسد. این وضعیت یک عدم تقارن مهم ایجاد می‌کند. اهرم فشار تهران از تحمیل هزینه به دیگران از طریق مختل کردن تردد در هرمز، تهدید مسیرهای جایگزین و افزایش فشار از طریق گروه‌های همسو، از جمله حوثی‌ها در یمن، ناشی می‌شود. اهرم فشار واشنگتن در جهت عکس عمل می‌کند: کمک به دیگران برای خارج کردن نفتشان، در حالی که خروج نفت و تجارت دریایی ایران را دشوارتر می‌کند. هر نفتکش غیرایرانی دیگری که با امنیت از هرمز عبور کند، هر بشکه نفت دیگری که از طریق فجیره و در نهایت ینبع صادر شود و هر بشکه‌ای از تقاضا که از بازار حذف شود، ظرفیت جمهوری اسلامی برای تحمیل هزینه به دیگران را کاهش می‌دهد. هر بشکه نفت ایران که مسدود شود و هر محموله‌ای که مجبور شود از مسیرهای زمینی گران‌تر عبور کند، فشار بر تهران را افزایش می‌دهد. هیچ‌یک از اینها توافق را تضمین نمی‌کند. رهبری که احساس کند در تنگنا قرار گرفته است ممکن است به‌جای مصالحه، تنش را تشدید کند. اما اهرم فشار اهمیت دارد و این سه ساعت، به‌طور فزاینده‌ای تعیین‌کننده آن هستند. در دوران افزایش نیرو در عراق، پرسش این بود که آیا می‌توان به اندازه کافی سریع در بغداد پیشرفت کرد تا ساعت واشنگتن پیش از پایان یافتن زمانش متوقف نشود. در نهایت، پیشرفت در میدان نبرد زمان بیشتری به آن ساعت داد. امروز، پرسش مشابه این است که آیا می‌توان به اندازه کافی سریع نفت خلیج فارس را به بازارهای جهانی رساند تا همین اتفاق رخ دهد. شاخص‌هایی که اهمیت دارند، اظهارات درباره باز یا بسته بودن هرمز نیستند. معیارهای مهم، میزان بشکه نفت در روز، حجم ذخایر نفت، قیمت نفت خام برنت، حجم تجارت جمهوری اسلامی که همچنان از مسیرهای موجود عبور می‌کند و میزان زمانی است که از ساعت واشنگتن باقی مانده است. برگرفته از مقاله دیوید پترائوس در وال استریت ژورنال. او در سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ ریاست سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، سیا، را بر عهده داشت. ایرانآمریکانفتهر نفتکش غیرایرانی که با امنیت از هرمز عبور کند، هر بشکه نفت دیگری که از طریق فجیره و در نهایت ینبع صادر شود و هر بشکه‌ای از تقاضا که از بازار حذف شود، ظرفیت جمهوری اسلامی برای تحمیل هزینه به دیگران را کاهش می‌دهددیوید پترائوسدوشنبه, سِپتامبر 28, 2026 - 05:45 <p>نفتکش‌ها، تنگه هرمز و پرچم آمریکا-خبرگزاری فرانسه/ رویترز و ترکیب کانوا</p> دیدگاهType: newsSEO Title: ساعت‌های سه‌گانه جنگ؛ چگونه نفت خلیج فارس می‌تواند اهرم فشار آمریکا را بر تهران افزایش دهد؟copyright: