محدودیت مصرف شکر در کودکی، در کاهش خطر ابتلا به زوال عقل موثر است

نتایج پژوهشی جدید نشان می‌دهد مصرف کمتر شکر در دوران بارداری و سال‌های نخست زندگی ممکن است خطر ابتلا به زوال عقل را در دهه‌های بعد کاهش دهد. این پژوهش که در مجله «نورولوژی» (‌Neurology‌) منتشر شده است، نشان می‌دهد افرادی که پیش از تولد و در یکی دو سال نخست زندگی شکر کمتری دریافت کردند، در مقایسه با افرادی که پس از پایان سهمیه‌بندی شکر (بریتانیا در سال‌های جنگ جهانی دوم از ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۳ به دلیل دشواری واردات مواد غذایی سهمیه‌بندی شکر را اعمال کرد) در بریتانیا متولد شدند، تا ۲۳ درصد کمتر در معرض خطر ابتلا به زوال عقل قرار داشتند. محققان در این پژوهش سوابق سلامت بیش از ۶۴ هزار نفر را که پیش و پس از پایان سهمیه‌بندی شکر در سال ۱۹۵۳ در بریتانیا متولد شده بودند، بررسی کردند. نتایج نشان داد افرادی که پیش از تولد و در سال نخست زندگی شکر کمتری مصرف کرده بودند، ۲۱ درصد کمتر در معرض خطر زوال عقل قرار داشتند. این کاهش خطر در افرادی که محدودیت مصرف شکر آن‌ها تا دو سالگی ادامه داشت، به ۲۳ درصد رسید. این پژوهش همچنین نشان داد افرادی که در سال‌های ابتدایی زندگی کمتر در معرض شکر بودند، به طور متوسط ۲.۶ سال دیرتر از دیگران به زوال عقل مبتلا شدند. جیازن ژنگ، نویسنده اصلی این پژوهش از دانشگاه علم و فناوری هنگ‌کنگ، در بیانیه‌ای گفت: «یافته‌های ما نشان می‌دهد محدود کردن مصرف شکر در مراحل ابتدایی زندگی ممکن است فواید ماندگاری برای سلامت مغز داشته باشد.» با این حال، فاکس‌نیوز می‌نویسد که همه کارشناسان در تفسیر قطعی این نتایج محتاطند. Read More This section contains relevant reference points, placed in (Inner related node field) داریوش مظفریان، مدیر موسسه «غذا به‌‌مثابه دارو» در دانشگاه تافتس که در این پژوهش مشارکتی نداشت، گفت این مطالعه پرسش مهمی را مطرح می‌کند اما برای نتیجه‌گیری قطعی کافی نیست. او به فاکس نیوز دیجیتال گفت: «از خلاقیت پژوهشگران در استفاده از داده‌هایی که طی چند دهه جمع‌آوری شده‌اند، برای پاسخ به این پرسش تحت تاثیر قرار گرفتم، اما یافته‌ها هنوز قانع‌کننده نیستند.» مظفریان افزود عوامل دیگری نیز میان افرادی که در دوران جنگ و پس از آن متولد شده‌اند تفاوت ایجاد کرده است از جمله کیفیت کلی برنامه غذایی و میزان کالری دریافتی. به گفته او، به همین دلیل نمی‌توان با اطمینان گفت تفاوت مشاهده‌شده تنها ناشی از مصرف شکر بوده است. او با این حال تاکید کرد توصیه‌های تغذیه‌ای برای زنان باردار تغییری نکرده است. مظفریان گفت: «شواهد موجود نشان می‌دهد زنان باردار باید تا حد امکان از برنامه غذایی سالم پیروی کنند تا هم سلامت خودشان و هم رشد جنین حفظ شود.» او توصیه کرد برنامه غذایی زنان باردار بر غذاهای کم‌فرآوری‌شده مانند میوه، سبزی، حبوبات، مغزها، دانه‌ها، غلات کامل، لبنیات تخمیری و ماهی متمرکز باشد و در مقابل، مصرف غذاهای فوق‌فرآوری‌شده حاوی مقادیر بالای شکر، نشاسته و نمک محدود شود. پژوهشگران تاکید کردند این مطالعه تنها وجود ارتباط میان مصرف شکر در سال‌های نخست زندگی و خطر زوال عقل را نشان می‌دهد و ثابت نمی‌کند که کاهش مصرف شکر به طور مستقیم از بروز این بیماری پیشگیری می‌کند. آن‌ها همچنین به محدودیت‌های پژوهش اشاره کردند، از جمله اینکه میزان مصرف شکر افراد بر اساس اجرای سیاست تاریخی سهمیه‌بندی شکر برآورد شده است، نه بر پایه اندازه‌گیری مستقیم برنامه غذایی هر فرد. همچنین، امکان حذف کامل تاثیر سایر تفاوت‌های میان گروه‌های مورد مطالعه وجود نداشته است. در نتیجه، این پژوهش نمی‌تواند رابطه علت و معلولی مستقیمی میان کاهش مصرف شکر در سال‌های ابتدایی زندگی و کاهش خطر ابتلا به زوال عقل را اثبات کند. علومتحقیق علمیپژوهش علمیزوال عقلآلزایمرتغذیهمواد غذاییشکرقندشیرینیکاهش مصرف شکرداریوش مظفریان گفت عوامل دیگری نیز میان افرادی که در دوران جنگ و پس از آن متولد شده‌اند تفاوت ایجاد کرده از جمله کیفیت کلی برنامه غذایی و میزان کالری دریافتی. به گفته او، به همین دلیل نمی‌توان با اطمینان گفت تفاوت مشاهده‌شده تنها ناشی از مصرف شکر بوده استایندیپندنت فارسیدوشنبه, اوت 17, 2026 - 17:30 <p dir="rtl">عکس تزئینی - تعدادی کودک در حال خوردن بستنی هستند - Canva</p> بهداشت و درمانrelated nodes: علاقه به غذاهای چرب و شیرین می‌تواند ژنتیکی باشدسقف طول عمر انسان دیگر ۱۰۰ سال نیست؛ پژوهش تازه از مرز ۱۵۶ سال خبر می‌دهداز دست دادن بویایی می‌تواند به اندازه پارکینسون یا سکته، زندگی را مختل کندSEO Title: محدودیت مصرف شکر در کودکی، در کاهش خطر ابتلا به زوال عقل موثر استInner related node: علاقه به غذاهای چرب و شیرین می‌تواند ژنتیکی باشدسقف طول عمر انسان دیگر ۱۰۰ سال نیست؛ پژوهش تازه از مرز ۱۵۶ سال خبر می‌دهداز دست دادن بویایی می‌تواند به اندازه پارکینسون یا سکته، زندگی را مختل کندcopyright: